PRACA WRE
Kiedy ożywiamy stare fotografie z Huty Szkła Ząbkowice, nagle wracamy do tamtego świata – pełnego blasku, ciepła i niezwykłej energii, która wypełniała halę produkcyjną w latach siedemdziesiątych. Zdjęcia, dotąd nieruchome i ciche, zaczynają żyć: migocze w nich światło pieca, poruszają się sylwetki hutników, a powietrze gęstnieje od żaru.
Przy potężnym piecu pracownicy wykonują swój codzienny, precyzyjny taniec z ogniem. Rozgrzana masa szkła pulsuje na końcach piszczeli jak kropla światła, a ich pewne, szybkie ruchy mówią więcej o doświadczeniu niż jakakolwiek opowieść. W tchnieniu życia w fotografię można niemal usłyszeć syk rozgrzanego szkła trafiającego do ciężkich żeliwnych form, czuć fale gorąca i zobaczyć, jak powstaje naczynie, które jeszcze przed chwilą było tylko płynnym żarem.
W tle odżywają dawne dźwięki: szum pieca, stuk metalu o metal, krótkie komendy podawane między hutnikami. Na zdjęciu zaklęta była jedynie chwila – a teraz znów można poczuć jej rytm, atmosferę skupienia, wysiłku i dumy z wykonywanej pracy.
Ożywione kadry przypominają, że w Hucie Ząbkowice praca naprawdę wrzała. Każdy ruch, każdy błysk szkła, każdy wyrób powstawał dzięki ludziom, którzy znali ten materiał jak własne dłonie. W tych fotografiach, przywróconych do życia, widać nie tylko historię miejsca, ale i pasję pokoleń, które tworzyły szklane piękno z ognia i żaru.
Link do ożywionych zdjeć https://www.facebook.com/fundacjafabrykakulturalna/posts/-o%C5%BCywione-wspomnienia-z-huty-szk%C5%82a-gospodarczego-z%C4%85bkowice-dzi%C4%99ki-sztucznej-inte/1231712742313716/
Projekt dofinansowano z programu „Wspólnie dla Dziedzictwa”
Narodowy Instytut Dziedzictwa ze środków
Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego