Jerzy Bańka
Jerzy Bańka (1936–2023) – wieloletni pracownik i jeden z najbardziej doświadczonych specjalistów związanych z Hutą Szkła Gospodarczego Ząbkowice. Z hutą związał niemal całe życie zawodowe, rozpoczynając pracę w 1957 roku i przechodząc przez kolejne stanowiska, od kontroli jakości po funkcje kierownicze. W latach sześćdziesiątych ukończył Technikum Szklarskie w Wołominie, co umożliwiło mu dalszy awans i rozwój w branży.
W Hucie Ząbkowice pracował jako hutmistrz, zastępca kierownika obróbki, a następnie zastępca kierownika w oddziale Huty Szkła Artystycznego Staszic. W latach 1967–1969 przebywał w Mongolii, gdzie jako specjalista szkła szkolił pracowników nowo uruchamianej huty w Nałajcha – misja ta była dowodem uznania jego wiedzy i umiejętności.
Od lat osiemdziesiątych aż do połowy lat dziewięćdziesiątych wykonywał jeden z najtrudniejszych zawodów w zakładzie – topiarza szkła. Znany był z wyjątkowego wyczucia materiału i głębokiej znajomości procesów hutniczych.
Poza działalnością zawodową angażował się także społecznie. W latach siedemdziesiątych pełnił funkcję pierwszego sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej PZPR. Po przemianach politycznych zakończył działalność partyjną, lecz pozostał aktywny w życiu społecznym, m.in. w ramach TOPL-u.
Jerzy Bańka pochodził z rodziny silnie związanej z HSG Ząbkowice – w zakładzie pracowało wielu jego bliskich, a tradycje szklarskie są kontynuowane także w kolejnym pokoleniu przez jego wnuczkę, Kalinę Bańkę-Kulkę, artystkę szkła związaną z Akademią Sztuk Pięknych we Wrocławiu.
Pozostawił po sobie pamięć jako człowiek oddany swojej pracy, znakomity fachowiec oraz osoba, dla której huta była drugim domem.
Projekt dofinansowano z programu „Wspólnie dla Dziedzictwa”
Narodowy Instytut Dziedzictwa ze środków
Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego
