Powojenny rozwój Huty „Ząbkowice” i złote lata PRL-u

Po zakończeniu II wojny światowej Huta Szkła Gospodarczego „Ząbkowice” przeszła pod zarząd państwowy, co umożliwiło jej stopniową odbudowę. W 1959 roku została przekształcona w przedsiębiorstwo państwowe, które zaczęło podlegać Centralnemu Zarządowi Przemysłu Szklarskiego i Ceramicznego. Nowe kierownictwo wdrożyło liczne modernizacje, co pozwoliło na zwiększenie produkcji i unowocześnienie oferty. W 1960 roku zmieniono nazwę zakładu na Hutę Szkła Gospodarczego „Ząbkowice”.

Dzięki zatrudnieniu utalentowanych projektantów, takich jak Jan Sylwester Drost czy Eryka Trzewik-Drost, huta stała się ośrodkiem nowoczesnego wzornictwa. Projekty takie jak „Asteroid” czy „Kaszmir” zyskały uznanie zarówno w Polsce, jak i za granicą. W tym czasie Ząbkowice stały się jednym z największych i najważniejszych ośrodków produkcji szkła użytkowego i artystycznego w Europie Wschodniej.

W latach 70. rozwój huty nabrał jeszcze większego tempa. Przyłączono do niej inne zakłady, takie jak Huta Szkła „Siemianowice” (wkłady do termosów), „Skawina” (szkło opakowaniowe) oraz „Staszic” (producent balonów do wina). Ząbkowice stały się przedsiębiorstwem wielozakładowym, które dostarczało wyroby do 45 krajów, co jeszcze bardziej umocniło jego pozycję na międzynarodowym rynku.